شنيده شده كه استادى در درس خود ، قول مخالف را نقل كرده و سپس آن را اختيار كرده است دليلى هم بر آن ذكر مىكند كه خلاصهء آن و دليل كسانى كه اين قول نادر را اختيار كرده‌اند عبارت است از اين كه : آياتى را در قرآن شريف مىبينيم كه دلالت دارند بر اين كه جبرئيل ( عليه السلام ) ، قرآن كريم را به قلب پيغمبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) نازل نموده است و چون چيزى كه به قلب وارد مىشود بطور حتم از معانى و مفاهيم مىباشد نه الفاظ ، پس مفاهيم قرآنى به قلب پيغمبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) نازل شده و خود آن حضرت براى آن معانى ، الفاظى اختيار كرده و آن آيات عبارتند از : 1 - « قُلْ مَنْ كانَ عَدُوًّا لِجِبْرِيلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلى قَلْبِكَ بِإِذْنِ اللَّهِ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ وَ هُدىً وَ بُشْرى لِلْمُؤْمِنِينَ » « 1 » : بگو ( اى پيغمبر ) هر كه با جبرئيل دشمن است ( در واقع با خدا دشمن است زيرا ) او به فرمان خدا قرآن را به قلب تو رسانيد و كتابهاى ديگر آسمانى را تصديق مىكند تا براى اهل ايمان هدايت و بشارت باشد . 2 - « وَ إِنَّهُ لَتَنْزِيلُ رَبِّ الْعالَمِينَ ، نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ ، عَلى قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ » « 2 » : و اين قرآن ، به حقيقت از جانب پروردگار عالميان نازل شده و روح الأمين ( جبرئيل ) آن را بر قلب تو نازل كرد تا مردم را بمانند ساير پيغمبران از عقاب خدا بترسانى . در پاسخ اين استدلال بايد گفت : اولا الفاظ نيز مانند معانى امكان دارد كه به قلب القاء شود پس چرا نگوييم كه الفاظ قرآنى هم بر حسب آنچه در آيات و روايات ديده مىشود به قلب پيغمبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) القاء شده است ؟ ثانيا بر حسب آنچه ثابت شده ، جبرئيل ( عليه السلام ) در انزال قرآن كريم به محضر پيغمبر اسلام ( صلّى اللّه عليه و آله ) مىرسيد و در نهايت ادب مىنشست و كلمات قرآنى را به پيغمبر القاء مىنمود و آن حضرت پس از آنكه تمام آيات نازل مىشد آنها را تلاوت مىكردند و مىفرمودند : جبرئيل چنين و چنان گفت . بلى در حديث حجة الوداع ، از پيغمبر اكرم ( صلّى اللّه عليه و آله ) نقل شده كه فرمود : ( اى مردم ) آگاه باشيد : اينك روح الأمين ( جبرئيل ) به من الهام نمود كه هيچ كس قبل از آنكه در روزى خود به تمام و كمال آن برسد نمىميرد پس شما در تحصيل آن ، تقوى پيشه كنيد و در طلب روزى راه خوب و پسنديده‌اى اختيار

--> ( 1 ) سورهء بقره ، آيه 97 . ( 2 ) سورهء شعراء ، آيه 192 و 193 .